środa, 31 sierpnia 2016

Chodzę po niebie

Jeszcze chodzę po niebie. Bo byłam. Kręcił się świat. Błękitna Planeta dawała tyle przestrzeni. Białe skrzydła żaglówek niczym anioły. Powolne płynne ruchy. Spokój. Sto pejzaży przed oczami. Jak na starej kliszy. Plusk, łopot, echo pod mostami. I wędrówka w góry. W słońcu i w deszczu. Aż po samo niebo. Dziś jeszcze chodzę tam....

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz